My Journey

در نبودم راحت بودم از خود

در نبودم سعی در فراموشی بودنم کردم

به دنبال تاریکی رفتم نبود

روشنایی را نیز نیافتم

گفتم من نیستم آنان هستند

تعمق کردم

من بودم

در نبودم گم شدم در خود

درخود سیاهی را یافتم

نور را نه

غمگین شدم

تلاشم در فراموشی خود نیز به فرجام نرسید

بودنم را انکار نتوانستم

شب ها رفتند و بادها دفتر زندگی را ورق زدند

باز هم نوری درونم نیافتم

در پایان این سفر

نیافتنش را بر ندیدنش نوشتم نه نبودنش

آرامش من در سیاه بودن است و ندیدن

اما سرشتم توهم نور را میخواهد و مرا به دیدن وامیدارد

به راستی من بودن نور را من به او ندادم؟ بخاطر ترس از نبودنش؟

تا کی نبود نور را بر ندیدنش میتوان نوشت؟

من کور نیستم

من سیاهی را با چشم بسته هم میبینم

اما نور را...

N.B: بودن من در بودن یا نبودن نور و سیاهی خلاصه نمیشود

من هستم

نه مظهر سیاهیم نه تجلی نور

BirthHate

یرای من یه روز عادی

مثل بقیه ی روزا

هیچی نمیفهمم از اینهمه شادی و دلخوشی که توی دنیا هست

اما شاید

شاید

شاید

لعنت به من

متنفرم از خودم و اینهمه شاید

خداحافظ

I'm not Immortal anymore

I want to decide for time of my Death

It Happens now

I hate you all,even if I told you something else

And It Goes On

میشینی گوشه ی اتاق,کاغذ قلم تو دستته
دوباره شروع
میدونی حرفایی که میخوای بزنی تو کلمات پیدا نمیشه
مینویسی که فقط آروم بشی و به اطراف نگاه نکنی

به فاجعه ها

کلمه ها پشت سر هم میان

خودت هم نمیدونی چی مینویسی
هنوز به خط سوم نرسیدی

تکه های کاغذ روی زمینن

خودکار بعد از خوردن به دیوار داره غلت میخوره
نیم ساعت بعد

دوباره شروع

پسر با این کارای احمقانه فقط سر خودتو کلاه میذاری-

خودم میدونم تو خفه-

Hate

I did'nt want to trust but...everything changed

Now I hate you(really really really)

And again the fault is my own